21 Nisan 2010 Çarşamba

çocuksu bir korku!..


korkutulduk ta evvel zaman içinde;

develer tellallıktan uzak dünyadan bihaber,

pireler berberin acemi çırağı rolünde,

dedelerimizin beşiği tıngır mıngır sallanmaz iken;

yüzleşemedik dolap içindeki canavar ile

restleşemedik yatak altındaki ucube ile

korkularımız büyümemize engeldi!
çocukken başlayan sürecin hamileri;

dolap içinden çıkacak yaratığı beklerken

dolabı nesne olarak görmez ve küserdi!

yatak altından gelecekleri umarak

yatağa düşman olurdu!…

aşamayınca korkularımızı,açamayınca dolabı;
aynı kıyafetler ile dolaşmaya yüz tutar;

uykusuz gecelerin içinde mahkum olurduk!..
aynada ki yüze aşinalık;

bir tokatla bozulunca,anlardık ki büyümüşüz!

uzunca zaman giysilerin küçüldüğünü sanıyorduk

ihtimal veremiyorduk devinime,

anlayamadan bedenin gelişimini
büyüdüğünü fark edemeden geçiyordu zamane...
dolap-yatak ikilisinden uzaklaşırken;

korkmak büyümeyi engelliyor!

büyümek korkuyu bitiriyor!

biten çocukluk mudur?

korku mu bilinmez!

bilinmeyenlerin göbeğinde bırakılmıştı

çocuksu korkularımız!..

f ferdi durusulu



4 yorum:

  1. Çocukluk bitmesin de şu günden güne büyüttüğümüz korkular bitsin...Ama yazdıkça hafifliyor sanki...

    YanıtlaSil
  2. kesinlikle dostum bitmesin ama işte aması var yine
    peter pan olmak istiyoruz ama masaldan ibaret bir öykünün kahramanları olduk
    yazmak da olmasa nice olur hallerimiz

    sağlıcakla

    YanıtlaSil
  3. Çocukluk da korkutularak ve korkarak büyüyünce, sonrada yaşadığımız gerçeklerin asıl korkulacaklar olduğunu öğrenmek! asıl korkuların büyüğünü yaşatıyor insana... Dönüp dolaşıp çocukluğumuzu özlüyoruz yine de!

    YanıtlaSil
  4. @esmir dost;
    kesinlikle daha başlamadan çocukluğumuza büyüyoruz kimilerince bu olayı büyütüyoruz sonra peter pan olmak istiyoruz ama iş işten geçmiş oluyor özlemlerimiz ile başbaşa kalıyoruz!

    sağlıcakla

    YanıtlaSil

"yorumlayınız,yorunuz,yordurunuz efendim"