günaydın ile başlar,
hoşçakal ile bitirir
hayat denen oyunu..
bu kadar kısadır işte
bir anda geçer hayatı!
bu iki araya ne sığdırabilir;
neşe,keder,aşk,çocuk...
mühim olan ne yaptığı değil
mutlu olup olmadığı
neler bırakabildiği
nasıl yaşadığı olmalı iken...
hayatı su gibi akıp gitmeye
başlamıştır bile...
hayatı;
göz açıp kapanıncaya
kadar olan süre gibidir...
hele bir merhaba! demeye görsün
nasılsın? demeye başlarlar
anlatırken dinleyici, olur bilemeden...
öğütler ile büyür,
örf ile olgunlaşır,
töre ile katmerlenir,
yasalar ile kısıtlanır…
ilk sözler dilinden dökülünce
meraklı bakışlar üzerindedir,
emeklemesi dahi
hayatın zor yanını yansıtır,,
yürümeye başlayınca
insanı insan yapan merak duygusu
ile tanır evreni..
tutuştururlar eline bir kitap
oku bakalım derler
okumayı fişlerden öğrenir
fişlendiği gün ; okulun ilk günüdür!
hayatı öğretirler öğreticiler
meraklısındır evreni tanımaya..
aşık olursun öğretmenine
tıpkı herkes gibi…
okul bitmeye yakındır
son gün hayat kaygısı ile mezun olunca
anlarsın ki büyümüşsündür…
sonra meslek tutmak için
gelecek için çaba göstermen gerekir
hemen emeklediğin günleri anımsarsın.!
sofra genişdir ve başında kurtlar vardır
anasının kuzusu modundan çıkamazsın,
normlar ona da alıştırır
mecburen kurt olmayı öğrenirsin..!
-eee artık evlenip barklanmalı,
ne kaldı ki her şey tamam işte der ve;
gönül fermanını imzalarsın
bazen gönüllüdür ferman,
bazen mantıklı!…
günlük telaşlara dalmışsındır artık,
hayat hayellerini elinden almıştır
buna sebep;
bazen eşin ,bazen toplumdur..
eşinin yorgun yüzünden
hayatı anlamak zor değildir,
çalıştığından bilirsin
üstüne bir de iç işleri bakanlığı yapmak zordur
ama hayat onu da alıştıra alıştıra önüne sunar
istemesende çarkın dişlisi olmuşsundur…
evimin direği sıfatı ile pof poflanırsın
arada hoşuna da gider bu sıfat..
işten ayrılmışsındır yükün ağırdır
iki canlısındır artık,
sorumluluğun fazladır,
ne olduğunu anlamadan,
bir de bakarsın ki anne olmuşsundur!
elinde beslenme çantası,
önlüğün yakasını çekiştirmekte,
kızının saçını örmektesindir..
deja vu ya yabancı değilsindir artık
sosyalleşmeye başlamışsındır
merhaba demeye çekinirsin
nasılsın demezler çünkü.!
bu sefer soruları çoktur..
sen anlatamadan
bir anda dinleyici olmuşsundur …
başını çevirdiğinde bir de bakarsın ki
telli duvaklı olmuştur evladın
-ne oluyor yahu? diyemeden
torunlar başından inmez..
torunlar neşe saçarken
eski anıların bitmez hiç!
"benim zamanımda" ile başlayan
hikayelerin tekrarlanma ile yüzleşince
meraklı gözler acımaya başlar sana
ve nihayetinde
çevrendeki çocuk sayısı azalır..
kızarsın her bir şeye ihtiyar keçi gibisindir artık
nedenlerin hiç bitmez
cevaplarını önceden vermişsindir..
o sıra aynaya olan tutkun aklına gelir,
bir bakayım şu kendime dersin..
korku ve merakla
alırsın soluğu o aynanın önünde..
gözlerin seçemez olmuştur
o bile hoşçakal’a yakındır!!
saçların akçalaşmıştır,
baharlar peşi sıra birbirini kovalamıştır..
dişlerin bile senin değildir
söylenirken kendince
dişlerin ileri geri gider gelir
tıpkı senin med cezirlerin gibidir..
artık vakti gelmiştir dersin ,
demir almak vaktidir
limanı terk etmeye hazırlık yaparsın..
kefen paran bile seni andırır
eskimiştir, tedavülden kalkmak üzeredir…
alırsın eline;
bir kağıt! bir de kalem!!
okumayı unutmuşsundur
hayat okumuştur zaten senin yerine de!
kalem ne zamandır yabancıdır sana,
o dahi kızgındır !
bir hoşçakal yazısı ile
hatırlanılmasına üzülmüştür..
eli iki yana gidecektir son kez
veda ederken herkese
bir hoşçakal demek için
kolları sıyıyır..
ama kolu görünce irkilir
susuz kalmış buruşuk deriyi
görünce şaşakalır!!
bu kol da kimin..?
düşünür eli başında,
hoşça kal demeye
kimden başlasam? diye
o sıra garipleşir ruhu,
gözleri eski tadında değildir
buğulanmaz bile..
bir noktada kilitlenir
dalar eski günlerin
gençliğine!…
uyanır gafletten
elinde kağıt kalemi görür,
gizleyemez şaşkınlığını!
-bu ne içindi yahu!!
-ben ne yazacaktım?
-iyice bunadın sen!
-bir ilaç almalı!! der ve
sonra unutur veda yazısını
hayat onun yerine hoşçakal demiştir…
"hayat kısa bir oyun günaydın ile hoşçakal arasında"
f.ferdi durusulu
